| Beekprikkel | Bramen |
27.07.10 | categorie: Beekprikkels
|
Zelfs ik met mijn sterke berengestel bleek vatbaar voor een zomergriep. Al meer dan een week ben ik niet in normale doen. Er zijn dan voortdurend mensen die weten wat goed voor je is. Veel bosbessen eten bijvoorbeeld. Vriendelijk als ik ben volg ik die raad op, al weet ik dat het niet zal helpen.
Ik heb namelijk een vreselijke hekel aan bosbessen. Dat komt door een vakantie in Zweden. Daar ontdekten mijn familieleden immense bosbessenvelden en weldra waren we talloze emmertjes aan het vullen. Uit een vreemd soort samenhorigheidsgevoel onttrok ik me niet aan dit sociale gebeuren, maar mijn idee van vakantie was het beslist niet. Sindsdien voel ik me al ellendig bij het horen van het woord bosbes.
Een volgende kwam aan met bramen. Ik moest ze niet alleen eten. Wat ik nodig had was rust en er was niets rustgevender dan het plukken van bramen in die prachtige natuur. En als je aan het eind van de dag op de kalender kon zetten, dat je alweer tien liter bramen had ingemaakt, ging je helemaal met een voldaan gevoel slapen. Ik geloofde er niks van, maar als je je rot voelt doe je alles. Dus hees ik me op de fiets en probeerde de Borkense baan te bereiken.
Wat ging dat lastig! Nooit geweten dat je richting Kotten bergopwaarts moet fietsen. Maar ik bereikte braamstruiken en begon te plukken. Het duurde even voordat ik de slag te pakken had, want de eerste paar honderd drukte ik allemaal fijn. Een paar uur later had ik een emmertje vol en de handen kapot. Helemaal uitgeput kwam ik thuis. Toen bleek dat mijn oogst niet meer dan een half potje jam opleverde, stortte ik ineen. Zelden zo'n slechte nacht meegemaakt.
Nachtmerries over bramen: ik begrijp waarom. Als plantenliefhebber kan ik de opmars van deze struiken niet waarderen. Ze profiteren van verzuring en vermesting en verdringen de mooiste planten. En daar bovenop komen dan die hordes mensen, die doodleuk zeggen dat er niks leuker is dan bramen plukken in de vrije natuur. Intussen vertrappen ze de laatste overgebleven bosplanten. Maar ja, als je ziek bent ... zie je het allemaal niet zo helder meer.
Tot vanmorgen. Ik liep langs wat braamstruiken. Opeens kwam van 300 meter verderop een schreeuw dat ik van die bramen af moesten blijven. Privé-plukbezit! Ik werd zo kwaad dat ik de bramenstruiken met wortel en al de grond heb uitgerukt en de schreeuwlelijk in het gezicht heb gesmeten. En dat is precies wat ik met al die stomme bramen ga doen. Uitrukken! Ik wil volgend jaar geen braam meer in Winterswijk zien. Dat is pas rustgevend.
Geschreven op 2 augutsus 1992
|
---------------------------- © copyright Harfsterkamp.nl --------------------------
|
