| De eeuwige muziekreeks | Van Kristin Hersh naar ... |
26.07.10 | categorie: Muziek en muzikant
|
Het leuke van muziek is dat het steeds meer wordt. Niet alleen worden overal in de wereld op dit moment weer vele mooie liedjes bedacht en uitgevoerd, ook mijn muziekverzameling blijft zich maar uitbreiden. Ik ben immers voortdurend op zoek naar nieuwe prachtsongs, die ik nog niet ken. Ja, luisteren naar muziek is een verslaving en daarnaast heb ik ook de neiging om te verzamelen en om al die hoogtepunten uit de muziekgeschiedenis ook op lp of cd te willen hebben.
Nadeel van heel veel muziek in huis hebben is de "Qual der Wahl". Wat zal ik nu weer eens draaien? De actualiteit en ook het toeval bepalen dat. Het komt dan voor dat je na vele jaren Blood van This Mortal Coil uit 1991 draait en beseft dat het een erg goede plaat is, zoals er zoveel meer zijn. Vaak weet ik dat ook wel, maar niet alles zit vooraan in het geheugen. Soms moet je op ontdekkingsreis in je eigen muziekverzameling om bepaalde muzikanten en liedjes te herontdekken. Dat kan op verschillende manieren. Ik heb wel eens geprobeerd alles van a tot z te draaien, maar meestal strand ik dan halverwege de b. En op deze website heb ik de rubrieken "de vergeten liedjes" en "de andere liedjes" geïntroduceerd om mezelf te stimuleren in de eigen verzameling te grasduinen.
Maar er is ook nog een andere manier. Uitgangspunt is dat het ene liedje een ander oproept. Laten we als voorbeeld Penny Lane van the Beatles nemen. Welke volgende liedjes roept dit op. Natuurlijk, meer Beatlesliedjes, maar dat is te gemakkelijk. Sololiedjes van John, Paul, George en Ringo. Een liedje van the Traveling Wilburys, de gelegenheidsgroep met Bob Dylan, Tom Petty, Roy Orbison en Jeff Lynne, waarin George Harrison zat. Of een song van een andere groep of muzikant, die George Martin produceerde. Jeff Beck bijvoorbeeld. Maar laten we eens kiezen voor Handle with care van the Traveling Willburys. Wat volgt daarna? Iets van Bob Dylan of misschien iets van de Electric Light Orchestra? De mogelijkheden zijn onbeperkt. Elk liedje kan opgevolgd door een ander liedje, dat een relatie heeft met het vorige. Ik denk dat je daar onbeperkt mee door kunt gaan. Daarom durf ik het wel de eeuwige muziekreeks te noemen (oneindige had ook gekund), omdat je er eeuwig mee door kunt gaan.
Na twee eerdere pogingen wil ik nu een derde, langdurigere doen. Er zijn drie regels die ik mezelf opleg. Regel 1 is streng: in de reeks mogen niet twee keer achter elkaar liedjes voorkomen van dezelfde groep of muzikant. Maar groepsleden of de muzikant mogen in het volgende liedje in de reeks wel weer opduiken. Regel 2 is redelijk streng: in het derde liedje in de reeks keren we niet weer terug naar de groep of muzikant van het eerste liedje (behalve als de reeks anders definitief dreigt vast te lopen). Regel 3 is het minst streng: er moet een relatie zijn tussen de opeenvolgende liedjes in de reeks. Maar dat kan op vele manieren. Meest voor de hand liggend is dat de muzikanten van een song (en dat kunnen ook studiomuzikanten zijn) opduiken in het volgende liedje. Maar het kan ook de producer of een technicus of hoesontwerper zijn. Maar de relatie kan ook via de componist van een liedje gaan. Of het volgende liedje kan er een zijn dat qua stijl (Staxsoul) of thema (regenliedjes) verwantschap vertoond.
Deze derde poging tot een eeuwige muziekreeks zal op de eerste plaats op Twitter ( http://twitter.com/Harfsterkamp ) te vinden zijn (ik kan er niets aan doen Twitter stimuleert), maar net als met het Twitterfeuilleton zal ik de songreeks ook op Harfsterkamp.nl bijhouden.
Het eerste liedje in de reeks is overigens Krait van Kristin Hersh. En wat daarna allemaal volgt ...
|
---------------------------- © copyright Harfsterkamp.nl --------------------------
|
