Ook op deze warme zomeravond drink ik weer een fles rosé leeg. Ik ben niet de enige, want op de economiepagina van de NRC las ik in een uitgebreid artikel: "Opmars van rosé in Nederland zet door". Jawel, ik lees tegenwoordig zelfs economiepagina's. Dankzij Noreena Herz, die mij met haar onthullende en ontluisterende boek "De Stille overname. De globalisering en het einde van de democratie" hardhandig heeft duidelijk gemaakt, dat ik die wereld van de economie niet kan blijven negeren. Maar het is prettig dat ik dan ook af en toe stuit op economische artikelen over de aangenamere zaken in ons leven, zoals de rosé, die ik het laatste jaar veel vaker ben gaan drinken.

In oudere vertaling van Ulysses van James Joyce las ik ooit over niertjes die een licht geparfumeerde urinesmaak aan je gehemelte gegeven. Het is een passage die ik graag citeerde. Niet alleen om mensen even te late gruwen, maar ook om daarna te vertellen dat niertjes heel goed smaken.

In de jongste vertaling van Ulysses door de Belgen Paul Claes en Mon Nys (Bezige Bij, 1994) luidt de passage iets anders. Ik citeer:

"Zonder lang na te denken koos Wall het meest Deense wat hij kon bedenken: een varkenskarbonade met aardappelen, bruine saus, appelmoes en rode kool. Zijn vrienden hadden heel wat meer tijd nodig. Strömbom had een leesbril opgezet en las de menukaart haast snuivend, en Ytters lippen bewogen licht en onhoorbaar terwijl ze het aanbod van de kaart herhaalden.

Terwijl de andere twee nadachten, staarde Wall naar een Tibetaanse boer die star terugstaarde vanaf een olieverfschilderij. Het prijskaartje van het schilderij was vierduizend kronen. Wall raakte in de verleiding het te kopen, mits hij de verkoper zover kreeg dat die behoorlijk zakte. Vierduizend kronen was absoluut geen optie, maar als hij kon afdingen dan ...