51. Lothar onderhield tuin en huisje van een chirurg uit Leipzig. Die kwam twee weken per jaar. De resterende tijd was het huisje voor Lothar.

52. Lothar had nog wel een huis en een vrouw in het dorp. Hij kwam er hoogstens één keer per week. Behalve dan in die moeilijke twee weken.

53. Waar ben je eigenlijk hier in de omgeving wel geweest, vroeg Jean aan Natasja. Ook Weimar en Buchenwald bleken voor haar onbekend.

54. Eindelijk kwam hij het Heine-brievenboek op halen in het boekhandeltje. Stel je niet aan, zei haar oma. Ga naar beneden en overhandig hem het.

55. Het was uren rijden vanaf Berlijn. Hier kun je ongestoord laten zien wat je allemaal kunt, zei hij, en enkele van mijn medestrijders ontmoeten.

"Oh, ik weet van niets." Droog, onverschillig. Praten doet geen pijn.
"Helemaal niets?" Een verbaasde dokter.
"Nee, helemaal niets."
De dokter keek haar even aan en snelde de kamer weer uit.
Zij weer wachten.

Met de ouders en een grijze arts kwam de nu een broekje lijkende witte jas terug. Verbaasd keek ze, heel verbaasd. Wat moest dat allemaal?
"Je weet niets?", vroeg de moeder op een zeer bezorgde toon.
"Nee, helemaal niets." Ze moest er al haast om lachen. Hoe baak nog?
"Ik denk dat we het haar dan maar moeten vertellen", zei de grijze arts. Somber, heel somber.
"Je hebt heel veel geluk gehad", zei haar vader.
"Oh", zei Marina en werd nieuwsgierig. Het leek wel kerstmis, witte kerst. Maar nog geen conclusies.
"Je hebt namelijk iets gedaan", vervolgde vader, "Wat heel erg rampzalig had kunnen aflopen."
"Ach nee?" Ze glimlachte. Wat probeerden ze het voorzichtig mede te delen. "Vertel nu een wat er gebeurd is, in één zin."
"Je hebt een poging tot zelfmoord begaan", zei moeder droog.
"Zelfdoding" verbeterde zij glimlachend.

Erik deed zichzelf wat in en dronk. Jean zat daar zo vreemd tegenover hem. Glimlachend, maar niet echt. Hij had dan ook niet het gevoel echt wijzer te zijn geworden. Jean gaf wel antwoorden, die misschien ook wel heel openhartig leken, maar er waren teveel nevels.

Erik dronk zijn glas leeg en nam afscheid. Op zijn kamer probeerde hij nog even na te denken over het gesprek, maar hij zag slechts allerlei kleuren, figuren, vormen en zag Jean lachen. Nee, hij had zich vergist: Jean was toch wel veranderd. Alles moet bewegen!! Voor zijn ogen eveneens.

Erik bewoog nog even. Hij was moe, opeens erg moe en viel op de bank in slaap. Wat later viel hij om. De volgende morgen werd hij al vroeg wakker. Hij voelde zich heel prettig, al voelden zijn kleren wat klam aan.

Erik wist toen wat hij ging doen. De aanbieding had hij er al liggen, maar vanaf dat moment ging hij er werk van maken.

Erik ging verhuizen. Het leek hem eens wat anders. Beweging.

Voor het gemak zal ik na elke 25 afleveringen van het Twitter-feuilleton een nieuw verzamelbericht maken, zodat er niet te veel naar beneden gescrollt hoeft te worden.

De eerste 25 afleveringen zijn te vinden in Grensganger. Een Twitter-feuilleton 1 tm 25.

26. Omgeving verkennen. De dichtstbijzijnde grote plaats is Meiningen. Ook hier weer de contrasten. Naast netjes opgeknapte huizen ruïnes

27. In Meiningen gaat hij op zoek naar een boekhandel. Wie treft hij daar? De jongere vrouw uit het boekenwinkeltje van Kaltennordheim.

28. Wat heeft ze in de hand? Het brievenboek van Heinrich Heine. Hij doet alsof hij het niet ziet, wanneer hij haar aanspreekt.

29. Het is een gevaarlijke vrouw, zegt Jürgen nadat hij te lang over de eerste halve liter bier heeft gedaan. Je kunt beter niet met haar omgaan.

30. En weer hoort hij op ongeveer dezelfde tijd dat brommertje door de warme zomernacht pruttelen daar ergens onder in het dal. Wie zou het zijn?