| Flamingo road | Jessica Lange en de inspiratie-poster |
11.01.10 | categorie: Snippergeest
|
Gisteravond zag ik weer eens een film met Jessica Lange. Men don't leave was niet zo'n geweldige film, maar ik verveelde me zeker niet. De acteurs deden hun best en leken zich weinig aan te trekken van de enorme gaten in het scenario. Een film met Jessica Lange zal ik sowieso niet snel overslaan. Ze is een van die actrices die me altijd bijzonder heeft weten te ontroeren. Bovendien zie ik bijna elke dag haar portret.
Dat portret is ongeveer middenin in het onderste deel van een groot vel te vinden, waarop ik naast Jessica nog wel meer foto's heb opgeplakt. Bovenaan middenin staat in paarse letters 'Inspiratie'. De foto's en plaatjes beelden personen uit, die me in mijn leven en in mijn werk (en daarmee bedoel ik die romans en verhalen die ik toch wel heb geschreven en heb opgeborgen in al die kasten hierboven) bijzonder hebben geïnspireerd. Ik zal nu niet al die personen en gebeurtenissen noemen die zoals ik het zie van grote betekenis voor me zijn geweest. Er moet wat overblijven voor volgende Rotte mispels. Ik zal ook niet gaan uitleggen dat deze inspiratie-poster, zoals ik hem zou kunnen aanduiden het schema van weer een roman van me is. Ik zal me echt beperken tot Jessica Lange.
De inspiratie-poster hangt op de overloop, dat moet ik nog wel even kwijt. Die overloop is nu mijn woonkamer en meestal ook mijn werkkamer. In de tijd dat ik hier nog niet alleen boven woonde kwam ik op de overloop mijn drie zussen en kleine broertje tegen, die op weg waren naar hun kamers. Al die kamers heb ik nu betrokken en eigenlijk kom ik nog ruimte te kort, maar ook dat is een ander verhaal.
Die inspiratie-poster zal vaker dan een keer per dag in mijn blikveld verschijnen, maar hoe vaak ik hem bewust zie? Net als die foto van de Tricot-fabriek in deplorabele toestand en het bordje Streng verboden voor onbevoegden, ooit meegenomen uit 't Lintum, weet ik dat het aanwezig is en kan ik het altijd voor mijn geest halen. Die poster heb ik een jaar of vier-vijf geleden gemaakt, maar het grootste deel van de bestanddelen zwerfde al langer rond. Ook de foto van Jessica Lange heeft eerder aan een muur gehangen. De gaatjes van spelden en/of punaises zijn nog goed zichtbaar.
Jessica Lange heb ik voor het eerst opgehangen, toen ik bezig was met de eerste versie van Flamingo road. Ik ben er in Wageningen mee begonnen, maar de versie in de groen-grijze schriften is geschreven op de Spreeuwstraat nummer 1 in Winterswijk. Daar zal ik het uit een filmblad gescheurde portret voor het eerst hebben opgehangen. Flamingo road kent vier hoofdpersonen, van wie Jessica er een is.
Ik had haar natuurlijk nooit naar Jessica Lange genoemd als deze actrice niet daarvoor zo'n indruk op me had gemaakt. Natuurlijk is de Jessica uit Flamingo road niet alleen gemodelleerd naar de actrice. Ze lijkt ook heel veel op Etty Zwanenburg, die trouwens best veel van Jessica Lange weg had (of andersom), zozeer dat ze in mijn herinnering hetzelfde uiterlijk hebben gekregen. Ik vermoed dat dat uiterlijk het meeste weg heeft van Jessica Lange, want Etty heb ik na mijn Wageningse periode nooit meer gezien en de actrice met enige regelmaat.
In Flamingo road is er al schrijvende natuurlijk een heel nieuwe Jessica ontstaan. Deze romanpersonage heeft een geheel eigen identiteit ontwikkeld en alleen haar uiterlijk, dat overigens alleen ik als de schrijver in mijn hoofd heb, herinnert aan de Etty-Jessica Lange-basis. Desalniettemin heeft dat zwartwit portret me bij het schrijven zeker geholpen en herinnert de foto op de inspiratie-poster niet alleen aan een actrice, die ik nog steeds zeer waardeer, maar ook heel sterk aan Flamingo road, dat ongetwijfeld een roman is geweest die ik moest schrijven. Publiceren is daarna niet eens meer zo belangrijk, hoewel ik momenteel toch bezig ben deze roman uit te tikken (in het midden van de jaren tachtig had ik nog geen computer en schreef ik nog gewoon) en te bewerken. Volgend jaar wil ik Flamingo road rond sturen.
Vooral Frances was de film, waarin Jessica Lange voor het eerst een enorme indruk op me gemaakt heeft. In dezelfde tijd zag ik ook Tootsie, waarin ze een bijrol had (wel met Oscar bekroond, geloof ik), maar dat was toch een film van een geheel andere orde (leuk, vaardig gemaakt, maar niet onvergetelijk). Nee, Frances heeft het voor mij gedaan. Dat kwam ook wel omdat ik die film op een middag zag, waarop ik niet bepaald in een vrolijke stemming was. Daar past dan uitstekend zo'n film bij, die geen vrolijk beeld geeft van Hollywood in het bijzonder en Amerika in het algemeen.
Geschreven op 1 december 1996. Blijkbaar was ik toen al bezig met een voorloper van Camenzind, die ik toen nog de Rotte Mispel noemde.
|
---------------------------- © copyright Harfsterkamp.nl --------------------------
|
