| Duitsland 22 juli 2006 | Grenzen passeren |
22.07.10 | categorie: Duitsland
|
Ze waren de groene grens nog niet gepasseerd of de groene VW-busjes kwamen al uit de verte aanrijden. "Niet op letten", zei hij, "Wij zijn hier alleen om de natuur te bekijken." Over 100 meter zou er links een pad het Burloer Venn in gaan. Dwars door het veen wilde hij weer het Nederlandse deel van het grensoverschrijdende natuurgebied bereiken.
Ze kwamen niet eens halverwege, want de busjes waren al bij ze. De deuren werden open gegooid. Militairen kwamen naar buiten en omsingelden het groepje jonge natuurliefhebbers. De mitrailleurs werden op hen gericht alsof ze de RAF-terroristen waren naar wie de Bundeswehr altijd zocht. De militairen zeiden niets. Nico, een van de jongste excursiedeelnemers begon te huilen. "Ik heb niets gedaan", jammerde hij. "Wees stil", zei hij, "We kunnen zo weer verder."
Ze waren immers slechts natuuronderzoekers van een jeugdbond voor natuurstudie, die zo vaak de grens hadden gepasseerd bij hun speurtochten. De grens passeren in een gemeente die in het noorden, oosten en zuiden aan Duitsland grenst was onvermijdelijk. De natuur hield nu eenmaal niet op bij de grens.
Zouden ze ook midden in het veen hebben gestaan, vroeg hij zich af. Anders begonnen ze altijd aan de Moorlose kant, liepen naar het grenspad en kronkelden dan door het Duitse deel om uiteindelijk weer uit te komen bij de laatste Nederlandse boerderij. Dit keer had hij het eens andersom willen doen.
De militairen zeiden niets. Ze wachtten zodat hij en de excursiedeelnemers ook moesten wachten. Vijf minuten later kwam een jeep aanrijden met daarin de militair die blijkbaar wel iets mocht zeggen.
"Wat waren jullie aan het doen", vroeg hij in het Duits.
"We waren op weg naar het Burloer Venn", antwoordde hij in het Duits. "Wij zijn natuuronderzoekers."
"Maar ü weet toch dat u niet zomaar de grens mag passeren?"
"Dat doen we zo vaak. Om een natuurgebied te bezoeken, waar je een paar meter vandaan bent, ga je toch niet eerst kilometers omrijden, zodat er officieel een grens gepasseerd kan worden?"
"Dat had u wel moeten doen."
Een fatsoenlijk gesprek bleek niet mogelijk met de militair. Ze hadden de grens niet over mogen gaan. Zo simpel was dat.
"Zijn wij gevaarlijk of zo", probeerde hij nog.
"Iedereen kan gevaarlijk zijn in deze tijd", zei de commandant, waarna hij opdracht gaf mijn pukkel te controleren. Daarin zat zijn notitieboekje, zijn flora en vogelgids, maar ook een boek dat hij aan het lezen was. Zelfs tijdens een excursie, bijvoorbeeld als ze straks koffie gingen drinken bij de Katrinahoeve. Peter Kropotkin. Worte eines Rebellen, was de titel. Op de achterkant stonden andere titels van Kropotkin genoemd zoals Anarchistische Moral.
"En dit is een boek voor een natuurliefhebber", vroeg de militair.
"Natuurvrienden hebben soms ook andere ideeën over de maatschappij."
"Daar was ik al bang voor! Afvoeren!"
|
---------------------------- © copyright Harfsterkamp.nl --------------------------
|
