| Tovenaars 8 | Trouwen |
24.07.10 | categorie: Feuilleton
|
"Weet je nog, de eerste keer hierachter", zei hij.
Ze knikte van ja en had haar truitje al omhoog. Hij wreef over haar borstjes en zoende ook.
"Toen kon ik dat niet..."
"Je durfde niet!"
"Nee, nee, van schrik kreeg ik een stijve en kwam spontaan klaar ... Ik moest wel weglopen."
"En nu?"
"Nu ben ik meer gewend, maar ...", hij deed zijn broek open ... "nu ben ik ook bereid ..."
Met een zucht stelde ze haar kruis maar weer open.
"Kom dan maar."
Veel deed het echter niet meer.
Dat was ook al zo bij zijn broer.
Zou het aan de familie liggen?
Opnieuw kreeg ze er genoeg van. Albert was wat minder vast dan de vorige, maar nog altijd zo vaak in en om haar aanwezig, dat het die gevaarlijke richting op ging. En ook Albert bezocht haar al thuis en zat op de bank en keek televisie en praatte .... De oudere broer? Ja, de oudere broer. Is hij niet een beetje te oud? Nee, nee. Nou, wij weten niet. Natuurlijk wisten zij niet. De ondoorgrondelijke wegen van het kind.
"Wil je met me trouwen", was op een dag opeens de vraag.
Ja, echt heel onverwacht. Ze kon er niet op antwoorden. Natuurlijk wist ze dat ze nee moest zeggen, maar ze kon het niet opbrengen. Ze zweeg.
"Denk er maar rustig over na", zei de bescheiden Albert en streek haar even door de haren.
Wil je met me trouwen.
I can't get no satisfaction.
Wat waarom wie waar hoe?
Trouwen, nee, dan zat ze hele dagen opgescheept met zo'n figuur, oh nee, dat zou afschuwelijk zijn. Had ze zich eindelijk verlost van dat stuk blok aan een been van een vaste vriend ... Maar wat had ze zich voor hem in de plaats op de hals gehaald? In het begin was het leuk geweest, maar nu ... Het was tijd om er vanaf te geraken. 't Moest. 't Moest. Toch. Ze wilde wat.
Geen juichkreten.
Hij wil met me trouwen, joecheeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee.
En wie stond haar enkele dagen later op te wachten bij de bekende stalling op school? Ja, de ex-vaste, die een mooie klaagzang van onder zijn vleugels liet komen. Lea en de zwaan. Dat was beter. Hij wilde terug, oh wat hield hij nog van haar. Met een ander ging het niet. Alleen haar, alleen haar. Verliefd, verloofd, getrouwd. Daar kwam het ongeveer op neer.
Ze glimlachte. Nog één.
"Je broer wil met me trouwen ..."
"Ik toch ook, ik die al zolang van je houd en van je leeftijd ben."
"Oh ja?"
Hij probeerde haar te kussen. Ze liet het even toe. Op z'n Amerikaans. Dan plotseling de knie vooruit. Op z'n Amerkikaans. Daar kronkelde ie weer.
"Ik wil dit niet meer", zei Marina. Hij schold alweer.
Komt iets dan nooit meer goed?
De volgende zaterdag ging ze niet naar de muziekzaak. Ze wilde Albert niet zien en wilde daarvoor zelfs wel ontslagen worden. Natuurlijk belde de baas in de loop van de morgen. Waar ze bleef? Geen zin. Wat geen zin? Baaldag. Wat baaldagen? Kon dat dan niet? Nee, nee! Je hoeft niet meer te komen! Bepaalde dingen regelen zich snel en gemakkelijk.
Albert kwam echter die avond. Samen gingen ze naar buiten en opnieuw wist ze geen weerstand te bieden aan de onbeholpen charme van deze simpele ziel, die ze eerst alleen had willen versieren, maar die dat nu telkens met haar deed, terwijl ze eigenlijk meer en meer van hem walgde. Zo bot als zijn jongere broertje was ie wel niet, maar bot genoeg.
Deze keer dan maar in een portiek. Dezelfde rappe handjes, die klaar zijn voordat je het weet en de als altijd te vroeg spuitende pik. Waarom onderging ze dit? Liet ze zich niet gewoon misbruiken? Was het misschien een verkrachting?
"Waarom was je er vandaag niet", vroeg hij nadat hij van de vermoeienissen van de daad was bijgekomen en verder kon lopen.
"Ik had geen zin."
"Ik wilde je niet meer zien."
"Waarom niet?"
"Ik wil je nooit meer zien!"
Marina rukte zich van hem los en rende weg.
|
---------------------------- © copyright Harfsterkamp.nl --------------------------
|
